ពិធីសែនព្រេន​លេង​របាំ​វាយគង​ជា​ប្រពៃណី​ដ៏​ចំណាស់


ថ្ងៃទី ០៩ ខែ មេសា ឆ្នាំ ២០១៨ ដោយ​៖ ពុយ វឌ្ឍនា

ខេត្តស្ទឹងត្រែង ៖ ជនជាតិ​ដើម​ភាគតិច តែង​យក​របាំ​វាយគង​លេង​ក្នុង​ពិធីសែនព្រេន និង​ពិធីបុណ្យ​ផ្សេង​ៗ​ទៅ​តាម​ទំ​លាម​ទំលាប់​ប្រពៃណី​សល់​ពី​បុរាណ​របស់​បងប្អូន​ជនជាតិ ។ គង គឺជា​ឧបករណ៍​ភ្លេង ដែល​គេ​សង្កេត​ឃើញ​ជនជាតិភាគតិច​លេង នៅ​ក្នុង​ពិធី​ប្រពៃណី​របស់​ពួក​គាត់ សម្គាល់​អត្តសញ្ញាណ​ជនជាតិ​ដើម ដោយ​វាយគង​លាយឡំ​ជាមួយ​ការ​ច្រៀង​បទ​ជនជាតិ​ក្លែមស្រា​ពាង ។

តាម​ការ​ឲ្យ​ដឹង​ពី​បងប្អូន​ជនជាតិ របាំ​វាយគង​នេះ មាន​ឧបករណ៍​៤​ប្រភេទ សម្រាប់​ប្រគំ​លេង តែ​បច្ចុប្បន្ន​នៅ​តែ​គងតូច​៤ ឬ​៥​តែ​ប៉ុណ្ណោះ ចំណែក​គង​ឡា​ខ្នាត​ធំ​-​ស្នែង​ផ្លុំ​-​នឹង​ប៉ីអរ ធ្វើ​ពី​ស្លឹក ទ្រាំង​ឫស្សី បាន​បាត់បង់​ទៅ​ហើយ តែ​ទោះជា​យ៉ាងណា បងប្អូន​ជនជាតិ​ការ​វែ​ត ព្នង និង​ជនជាតិ​ព្រៅ នៅ​តែ​លេង​បាន​គ្រាន់​ច្រៀង និង​ប្រើ​គងតូច​ៗ​ជា​ឧបករណ៍​ភ្លេង ។

លោក ព្រឺស ណៃ ជនជាតិ​កា​វែ​ត នៅ​ភូមិ​អូរ​ចាយ ឃុំ​សន្តិភាព ស្រុក​សៀម​ប៉ា​ង បានឱ្យ​ដឹង​ថា បងប្អូន​ជនជាតិ​នៅ​តែ​នាំ​គ្នា​រក្សា​ទុក ដូច​ជា​ភាសា​-​សម្លៀក​បំពាក់​-​ពិធីសែនព្រេន​-​របាំ​-​បទ​ចម្រៀង​-​និង​ឧបករណ៍​ប្រើប្រាស់​ផ្សេង​ៗ​ទៀត ដើម្បី​បង្ហាញ​ពី​អត្តសញ្ញាណ​ខ្មែរ​ដើម ។

លោក ព្រឺស ណៃ បន្ត​ថា របាំ​វាយគង​នេះ ចង់ឱ្យ​អាជ្ញាធរ និង​ស្ថា​ប​ន័​ពាក់​ព​ន្ធ័ ជួយ​គាំទ្រ​នឹង​រៀបចំ​បង្កើត​ឱ្យ​មាន​ក្រុម​សម្តែង​ត្រឹមត្រូវ ដើម្បី​ឱ្យ​យុវជន​ជំនាន់​ក្រោយ​ចេះ​ទៅ​ថ្ងៃ​មុខ ព្រោះ​ពួក​គាត់​មាន​វ័យ​ចំណាស់​ទៅ​ហើយ ។

លោក ប៉ា​ង ច្រែស រស់នៅ​ឃុំ​សន្តិភាព តំណាង​ឲ្យ​បងប្អូន​ជនជាតិ​បាន​គាំទ្រ​យន្តការ​ដ៏​ល្អ​នេះ ហើយ​លោក​នឹង​ចលនា​បងប្អូន មាន​ជនជាតិ លន់​-​គ្រឹ​ង​-​កញ្ចក់​-​ចា​រាយ​-​និង​ការ​វែ​ត នៅ​ស្រុក​សៀម​ប៉ា​ង ឲ្យ​ថែរក្សា​ឧបករណ៍​របាំង​នេះ ទុក​សម្រាប់​លេង ព្រោះ​កន្លង​មក​ពិនិត្យ​ឃើញ​ថា បាន​បាត់បង់​អស់​ជា​ច្រើន​រួច​មក​ហើយ ៕

ចម្លង​ចេញ​ទាំង​ស្រុង​ពី​វេបសាយ កោះសន្តិភាព៖ ពិធីសែនព្រេន​លេង​របាំ​វាយគង​ជា​ប្រពៃណី​ដ៏​ចំណាស់

Advertisements
បានផ្សាយ​ក្នុង អត្ថបទ ជាតិពន្ធ-ភាសាវិទ្យា, អត្ថបទ វប្បធម៌ និង អរិយធម៌ | បានដាក់ពាក្យ​គន្លឹះ , , , , , | បញ្ចេញមតិ

ជនជាតិ​ដើម​ភាគតិច​ព្រៅ​ធ្វើ​ពិធីសែនព្រេន ​ស្រូវ​ឡើង​ជង្រុក


ថ្ងៃទី ០៣ ខែ មករា ឆ្នាំ ២០១៧ ដោយ៖ ងិន លឹម

ខេត្តស្ទឹងត្រែង ៖ ជនជាតិ​ព្រៅ​រស់នៅ​ភូមិ​កាតូត ឃុំ​កំ​ភុ​ន ស្រុក​សេ​សាន ខេត្តស្ទឹងត្រែង​បាន​រៀបចំ​ពិធីសែនព្រេន តាម​ទំនៀមទម្លាប់​ប្រពៃណី «​ស្រូវ​ឡើង​ជង្រុក​» ។ ពិធី​នេះ​បាន​បង្ហាញ​ពី​ការ​អភិរក្ស​ប្រពៃណី​របស់​ខ្លួន ទោះបី​បច្ចុប្បន្ន​ការ​រស់នៅ​របស់​ពួក​គាត់​វិ​វ​ឌ្ឍ​ទៅ​តាម​សម័យកាល មានការ​ផ្លាស់​ប្តូរ និង​កែប្រែ ខ្លះ​ៗ​ទៅ​ហើយ​ក៏​ដោយ ។

ក្នុង​ពិធីសែនព្រេន​ស្រូវ​ឡើង​ជង្រុក ​លោ​កន​ង ប៊ុ​ន អាយុ​៨៩​ឆ្នាំ ជនជាតិ​ព្រៅ​ឱ្យ​ដឹង​កាលពី​ពេល ថ្មី​ៗ​កន្លង​មក​ថា ពិធីសែនព្រេន ជនជាតិ​ព្រៅ​ធ្វើ​ឡើង​ក្នុង​មួយ​ឆ្នាំ​ ២​ដង ទី​១-​នៅ​មុន​ពេល​រដូវ​បង្កបង្កើន​ផល​ដើម្បី​សុំ​ឲ្យ​ចម្រុងចម្រើន​បាន​ភោគផល​ច្រើន ។ ទី​២-​នៅ​ពេល​ប្រមូល​ផល​ស្រូវ​ដាក់​ជង្រុក​អស់​ដើម្បី​បញ្ជាក់​ពី​ការ​ដឹងគុណ​ចំពោះ​ភោគផល​ស្រូវ និង​ថែរក្សា​ក្រៅពី​ទុក​ពូជ ត្រូវ​ទុក​បរិភោគ​ឲ្យ​បាន​គ្រប់គ្រាន់ ។ ភោគផល​ដែល​ប្រមូល​បាន ជនជាតិ​ព្រៅ​មិន​ធ្លាប់​យក​ទៅ​លក់ដូរ​មុន​ពេលធ្វើការ​ងារ​បង្កបង្កើន​ផល​ទេ គឺ​ទុក​ឲ្យ​កូនចៅ​ដាំ​ដុះ​គ្រប់គ្រាន់​ទើប​អាច​លក់ដូរ និង​ចែកចាយ​ទៅ​កន្លែង ផ្សេង​ៗ​ទៀត​បាន ។

លោក​ទាង ប៊ុ​ន​ណាត តំណាង ជនជាតិ​ព្រៅ​នៅ​ភូមិ​កាត​តូ​ត លើក​ឡើង​ស្រ​ដៀង​គ្នា​ថា ទំនៀមទម្លាប់​ជនជាតិ​ព្រៅ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​មាន​បំណង​ឲ្យ​គ្រួសារ​អ្នក​ភូមិ​ចេះ​ថែរក្សា​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​របស់​ខ្លួន​ផង និង​នាំ​គ្នា​រក្សា​ប្រពៃណី​ដែល​មាន​តាំងពី​ដើម​តរៀង​មក ។ ដូនតា​នាំ​កូនចៅ​សែនព្រេន​ស្រូវ​ឡើង​ជង្រុក​នេះ​បង្ហាញ​ពី​ភោគផល​ទទួល​បាន និង​បញ្ជូន​ភាគ​ផល លា​មាត់​លា​.​ក ក្នុង​ពិធី​បន់ស្រន់​កាលពីដើម​ឆ្នាំ​ឲ្យ​បាន​ទៅ​ដល់​អារក្ស អ្នកតា​ភ្នំ​នៅ​តាម​ស្រែ​ចម្ការ រួច​ហើយ​មក​ជួបជុំ​គ្នា​សប្បាយ​ក្នុងភូមិ​មួយ​ឆ្នាំ​ម្តង ។

លោក​ទាង ប៊ុ​ន​ណាត ថា «​ពី​ដើម​គេ​សែន​ពេល​ស្រូវ​ឡើង​ជង្រុក ហើយ​រាល់​ឆ្នាំ​កាលណា​បង្កបង្កើន​ផល​បាន នាំ​ស្រូវ​ដល់​ជង្រុក​ហើយ គេ​ចាប់ផ្តើម​សែន ។ អីុចឹ​ង​ទេ​ កាលពី​ដំបូង កាលពី​ដូនតា​ពី​ដើម គេ​សែន​តាម​គ្រួសារ ហើយ​គេ​មក​ហូប​ស្រា​រួម​នៅ​ក្នុងភូមិ កណ្តាល​ភូមិ​» ។

លោក​វាន់ វែង ប្រធាន​គណៈកម្មការ​សហគមន៍​ជនជាតិ​ព្រៅ បញ្ជាក់​ថា វា​បង្ហាញ​ឲ្យ​ឃើញ​ពី​កត្តា​សាមគ្គីភាព​គ្នា​ផង​ដែរ នៅ​ក្រោយ​ពេល​បញ្ចប់​ការងារ​ធ្វើស្រែ​ចម្ការ ហើយ​ជនជាតិ​មានឱកាស​បាន​ជួបជុំ​គ្នា ផ្តល់​ដំបូន្មាន​ឲ្យ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ដើម្បី​កែប្រែ​ជីវភាព​រស់នៅ​ប្រសើរ​ឡើង​ថែម​ទៀត ។

លោកមៀ​ច អ៊ា​ង ប្រធាន​មន្ទីរ​ធម្មការ និង​សាសនា​ខេត្ត​បញ្ជាក់​ថា ការ​យល់​ដឹង​របស់​ជនជាតិ​ព្រៅ​ពិតជា​បាន​រួមចំណែក​លើកកម្ពស់​សុវត្ថិភាព​រស់នៅ​ក្នុង​គ្រួសារ ហើយ​ការ​សែនព្រេន​ក៏​អាច​ផ្ទេរ​ចំណេះដឹង​នេះ​ឲ្យ​ទៅ​កូនចៅ​ជំនាន់ ក្រោយ​ៗ​ថែរក្សា កុំ​ឲ្យ​បាត់បង់​តាម​បែប​ព្រហ្មញ្ញសាសនា និង​អាច​ចាត់ទុកជា​ការ​ដឹងគុណ​ដល់​ផល​ស្រូវ​ដែល​បាន​ជួយ​ចិញ្ចឹមជីវិត​ផង ។

បច្ចុប្បន្ន​ជនជាតិ​ព្រៅ​មាន​៨២​គ្រួសារ ស្មើនឹង​៣៣៧​នាក់ ក្នុង​នោះ​ស្រី​១៦៨​នាក់ ការ​រស់នៅ​ប្រកប​របរ​ធ្វើ​ចម្ការ​ពនេចរ ហើយ​ប្រមូលផ្តុំ​គ្នា​នៅ​ភូមិ​កាតូត​តាំងពី​ឆ្នាំ ១៩៦២​មក​ម្ល៉េះ ៕

ចម្លងចេញ​ទាំង​ស្រុង​ពី វេបសាយកម្ពុជាថ្មី៖ ជនជាតិ​ដើម​ភាគតិច​ព្រៅ​ធ្វើ​ពិធីសែនព្រេន​ «​ស្រូវ​ឡើង​ជង្រុក​»

បានផ្សាយ​ក្នុង អត្ថបទ ជាតិពន្ធ-ភាសាវិទ្យា, អត្ថបទ វប្បធម៌ និង អរិយធម៌ | បានដាក់ពាក្យ​គន្លឹះ , , , , | បញ្ចេញមតិ

របៀបរបប​រស់នៅ​របស់​ជនជាតិភាគតិច​ប្រែប្រួល​តាម​កា​រវិ​វ​ឌ្ឍ​នៃ​សង្គម


ថ្ងៃទី ០៨ ខែ មីនា ឆ្នាំ ២០១៧ ដោយ៖ បុប្ផា បុប្ផា

ខេត្ត​មណ្ឌលគិរី ៖ កាលពីមុន​បើ​គេ​និយាយ​ពី​ខេត្តមណ្ឌលគិរី និង​ខេត្ត​ដទៃ​ទៀត​ដែល​ស្ថិត​នៅ​តំបន់​ភូមិភាគ​ឦសាន គេ​ប្រាកដជា​នឹកឃើញ​អំពី​រូបភាព​នៃ​ការ​ស្លៀកពាក់​បែប​ប្រពៃណី​របស់​ជនជាតិភាគតិច ឬ​ខ្មែរលើ តែ​នា​ពេល​បច្ចុប្បន្ន​គេ​កម្រ​បានឃើញ​ពួក​គាត់​ប្រើប្រាស់​សម្លៀក​បំពាក់​បុរាណ​ណាស់ ព្រោះតែ​កា​រវិ​វ​ឌ្ឍ​នៃ​សង្គម​មាន​ភាព​ទាន់សម័យ ។

លោក​ម៉ុ​ប គ្រែ​ត អាយុ​៥៤​ឆ្នាំ ជនជាតិ​ព្នង​រស់នៅ​ភូមិ​ពូ​លូ​ង សង្កាត់​រម្យ​នា ក្រុង​សែន​មនោ​រម្យ កាលពី​ពេល ថ្មី​ៗ​កន្លង​មក​និយាយ​ថា «​ធ្វើ​ម៉េច​ក្មួយ​សម័យនេះ​គេ​លែង​ពាក់​ហើយ​អា​ខោអាវ​ពី​មុន​នោះ ព្រោះ​ក្មេង​ឥឡូវ​គេ​ចូល​ចិត្ត​អាណា​ទាន់សម័យ​» ។

បើ​ទោះជា​យ៉ាងណា​ក្តី​គេ​សង្កេត​ឃើញ​សម្លៀក​បំពាក់​ដូនតា​របស់​ជនជាតិភាគតិច​នៅ​តែ​ទទួល​បានការ​ចាប់អារម្មណ៍​ពី​អ្នក​ផលិតភាព​យន្ត និង​ចម្រៀង​កាយវិការ​ដោយ​ជ្រើសរើស​យក​សម្លៀក​បំពាក់​ប្រពៃណី​របស់​ជនជាតិភាគតិច​ទៅ​ស្លៀកពាក់​សម្តែង ដើម្បី​ទទួល​បានការ​ចាប់អារម្មណ៍​ពី​ទស្សនិកជន ។

អ្នកទេសចរ​ពី​ខេត្តកំពង់ចាម​ដែល​ទៅ​លេង​ទឹកជ្រោះ​ប៊ូ​ស្រា​ជាមួយ​គ្រួសារ​ឱ្យ​ដឹង​ថា​ «​វា​រាង​សិច​ស៊ី​បន្តិច​មែន​ ប៉ុន្តែ​វា​ក៏​ស្អាត​ម្យ៉ាងដែរ ហើយ​បើ​យើង​មក​លេង​នៅ​តំបន់​នេះ​ហើយ​មិន​បាន​ស្លៀក​ថត​អួត​មិត្តភក្តិ គឺ​ពិតជា​គួរ​ឱ្យ​ស្តាយ​ខ្លាំង​ណាស់ ព្រោះ​មិន​ងាយ​បាន​មក​លេង​ទេ​» ។

ក្នុង​ន័យ​ស្រ​ដៀង​គ្នា​នេះ​ដែរ​លោក​សុវណ្ណ និស្សិត​ពី​រាជធានី​ភ្នំពេញ​និយាយ​ថា​«​ដំបូង​ខ្ញុំ​មិន​ហ៊ាន​ស្លៀកពាក់​ទេ​​ដូច​ជា អៀន​ៗ​ខ្លួនឯង​ម៉េច​មិនដឹង​ទេ តែ​នៅ​ពេល​មិត្តភក្តិ​ជំរុញ​ឱ្យ​ស្លៀក​ដើម្បី​ថតរូប​ជុំ​គ្នា​ទុកជា​អនុស្សាវរីយ៍ ខ្ញុំ​ក៏​ដាច់​ចិត្ត​ស្លៀក​តែ​ម្តង​ទៅ​» ។

ការ​រស់នៅ​របស់​មនុស្ស​បច្ចុប្បន្ន​រមែង​មានការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ពី​មួយ​ថ្ងៃ​ទៅ​មួយ​ថ្ងៃ​មនុស្ស គ្រប់​ៗ​រូប​ចង់បាន​ភាព​ងាយស្រួល​ក្នុង​ការ​រស់នៅ ដូច្នេះ​ហើយ​ការ​អភិវឌ្ឍ​របស់​សង្គម​ជាតិ​តែង​ជួប​ប្រទះ​នូវ​ការ​ប៉ះពាល់​ដល់​ប្រពៃណី​វប្បធម៌​មួយ​ចំនួន​របស់​មនុស្ស​ជំនាន់​ដើម ។

បច្ចុប្បន្ន​ជនជាតិភាគតិច​រស់នៅ​ខេត្តមណ្ឌលគិរី ភាគច្រើន​បោះបង់​ចោល​របៀប​រស់នៅ​តាម​យថាកម្ម​ដូច​កាលពីមុន​ហើយ ដោយ​ពួក​គាត់​រៀន​របៀប​រស់នៅ​តាម​ខ្មែរ​កណ្តាល ដូច​ជា​រាល់ពេល​ឈឺ​ថ្កាត់​ទៅ​មន្ទីរពេទ្យ បញ្ជូន​កូន​ទៅ​សាលារៀន ចេះ​ចិញ្ចឹមសត្វ និង​បង្កបង្កើន​ផល​កសិកម្ម​តាម​បែប​ទំនើប ។ សូ​ម្បី​តែ​សម្លៀក​បំពាក់​ប្រពៃណី​ដូនតា​(​ប៉ឹង​)​ក៏​គេ​កម្រ​បានឃើញ​ពួក​គាត់​ស្លៀកពាក់​ជា​សាធារណៈ​ដែរ គឺ​ពួក​គាត់​ស្លៀកពាក់​តាម​របៀប​អ្នក​រស់នៅ​តំបន់​ភូមិភាគ​កណ្តាល មាន​ខោជើងវែង អាវដៃវែង និង​ខោអាវ​ម៉ូ​ដ​សម័យ ផ្សេង​ៗ​ទៀត ។ ខុស​ប្លែក​កាលពីមុន​ដែល​ស្រុក​ទេស​មិន​ទាន់​មាន​សុខ​សន្តិភាព​ពេញលេញ និង​មិន​ទាន់​ជឿនលឿន​ការ​ស្លៀកពាក់​របស់​ពួក​គាត់​នៅ​ប្រើប្រាស់​បែប​ប្រពៃណី​ច្រើន តួយ៉ាង​ដូច​ជា​ស្ត្រី​ស្លៀក​តែ​សំពត់ លែងខ្លួន​ល្វែង​ខាងលើ ចំណែក​បុរស​គ្រាន់តែ​យក​ក្រណាត់​បិទ​បាំង​កេរ្តិ៍ខ្មាស​ប៉ុណ្ណោះ ។

មន្ត្រី​មន្ទីរ​វប្បធម៌​និង​វិចិត្រសិល្បៈ​ខេត្ត​ឱ្យ​ដឹង​ថា ​«​ទោះបី​ជនជាតិភាគតិច​បោះបង់​លែង​ស្លៀកពាក់​បែប​ប្រពៃណី​ក៏​ដោយ ប៉ុន្តែ​មន្ទីរ​វប្បធម៌​ខេត្ត​បាន​យកចិត្តទុកដាក់​ចូលរួម​អភិរក្ស​មិន​ឱ្យ​បាត់បង់​ទេ ។ យើង​មាន​បង្កើត​ក្រុម​របាំ​ប្រពៃណី​ជនជាតិ​ដែល​ស្លៀកពាក់​បុរាណ មិនតែប៉ុណ្ណោះ​នៅ​តាម​រមណីយដ្ឋាន​មួយ​ចំនួន​ធំ​ក្នុង​ខេត្ត ក៏​មាន​កន្លែង​សម្រាប់​ជួល​ខោអាវ​ជនជាតិ​សម្រាប់​អ្នកទេសចរ​ផង​ដែរ​» ៕

ចម្លងទាំងស្រុងពីវេបសាយ កោះសន្តិភាព៖ របៀបរបប​រស់នៅ​របស់​ជនជាតិភាគតិច​ប្រែប្រួល​តាម​កា​រវិ​វ​ឌ្ឍ​នៃ​សង្គម

បានផ្សាយ​ក្នុង អត្ថបទ ជាតិពន្ធ-ភាសាវិទ្យា, អត្ថបទ វប្បធម៌ និង អរិយធម៌ | បានដាក់ពាក្យ​គន្លឹះ , , , | បញ្ចេញមតិ

របៀបរបប​រស់នៅ​ជនជាតិភាគតិច ​រ​អូ​ង​


ថ្ងៃទី ០៩ ខែ មិថុនា ឆ្នាំ ២០១៥ ដោយ៖ បុប្ផា បុប្ផា

ខេត្តមណ្ឌលគិរី ៖ មិន​ត្រឹមតែ​សម្បូរ​ទៅ​ដោយ​សម្បត្តិ​ធម្មជាតិ​សន្ធឹកសន្ធាប់​ទេ ខេត្តមណ្ឌលគិរី​មាន​ប្រពៃណី ប្លែក​ៗ​របស់​ជនជាតិ​ដើម​ភាគតិច​ជា​ច្រើន​អម្បូរ ។ កោះសន្តិភាព​សូម​នាំ​យក​ប្រពៃណី​ស្លៀកពាក់ និង​ការ​តុបតែង​ខ្លួន​របស់​ជនជាតិ​ដើម​ភាគតិច «​រ​អូ​ង​» នៅ​ខេត្តមណ្ឌលគិរី​ជូន​ប្រិ​យ​មិត្ត​អ្នក​អាន​បាន​ជ្រាប ។

ជនជាតិ​ដើម​ភាគតិចរ​អូ​ង​និយម​ស្លៀកពាក់​ដូច​ជនជាតិ​ព្នង​ដែរ ខុស​គ្នា​ត្រង់​ពុំ​មាន​ប្រើ​ក្រណាត់​រុំ​ក្បាល​ទេ គឺ​ប្រុស​ស្លៀក​ប៉ឹង ឯ ស្រី​ៗ​វិញ​ស្លៀកសំពត់​ខ្លី​ហៅ​ថា​«​ណាស​» ត្រឹម​ចង្កេះ ខើច​ត្រឹម​ជង្គង់ ហើយ​មាន​ស្លៀក​ប៉ឹង​ខ្លី​វណ្ឌ​ខាងក្នុង​ជា​ទ្រនាប់​សំពត់​មួយ​ជាន់​ទៀត ។ ជំនាន់​ដើម​មិន​ថា​ស្រី ក្មេង ឬ​ចាស់ ដងខ្លួន​លែង​នៅ​ទទេ​ពុំ​មាន​អាវ​រុំ​ដើមទ្រូង​ឡើយ ប៉ុន្តែ​ក្រោយមក​មាន​មួយ​ចំនួន​បាន​ទៅ​ទិញ​ដូរ​ផលិតផល មាន​ឈ្មួញ​នាំ​យក​សំលៀក​បំពាក់​លក់ដូរ ទើប​ក្មេង​ស្រី​ពាក់អាវ​បិទ​បាំង​រាង​កាយ ។

អំពី​គ្រឿងអលង្ការ​តុបតែង​ខ្លួន
មិន​ថា​ប្រុស​ឬ​ស្រី ជនជាតិរ​អូ​ង​និយម​ចោះ​រន្ធ​ទងត្រចៀក តាំងពី​នៅ​ក្មេង ដើម្បី​ពាក់​ក្រសាល ភ្លុក ឬ​ជ័រ មាន​ន័យ​ថា​ពាក់​ទាល់តែ​ទងត្រចៀក​រីក​ធំ​ទ្បើ​ង ឯ​ទំហំ​ជ័រ ឬ​ភ្លុក​ត្រូវ​ប្ដូរ​តាម​រន្ធ​ទងត្រចៀក​នោះ​ដែរ រហូត​ពាក់​ភ្លុក​ប៉ុនកដៃ​កូន​ក្មេង ។ នៅ​លើ​.​ក​មាន​ពាក់កង​ស្ពាន់​ទំហំ​ប៉ុន​ច​ង្កិះ ឬ​ប៉ុន​កូនដៃ ពាក់​មួយ​ពីរ ឬ​បី​កង ស្រី​ៗ និយម​ពាក់​ច្រើន​ជាង​ប្រុស ចំណែក​កងដៃ កងជើង​ពាក់​ស្ពាន់​ដែល​មាន​ជាប់​គ្នា​ច្រើន​ជាន់ ដូច​រ៉ឺ​ស៊័​រ ពាក់​ចាប់ពី​កដៃ​រហូត​ដល់​កែងដៃ ឯជើង​ក៏​ដូច្នេះ​ដែរ​ពាក់​ពី​កជើង រហូត​ដល់​ជិត​ត្រឹម​ជ​ង្ក​ង់ ពាក់​បែប​នេះ​តែ ស្រី​ៗ​មាន​វ័យ​ចំណាស់​។ គ្រឿង​ខ្សែ​អង្កាំ​វិញ​មាន​ពណ៌​ចម្រុះ​អាច​ពាក់​បាន​ច្រើន​ជាន់ ច្រើន​ខ្សែ ។ ខ្សែ​អង្កាំ​នេះ​មាន​ច្រើន​ធុន មាន​គ្រាប់​តូច​គ្រាប់​ធំ ផ្សំ​ស្ល​អំពី​ជ័រ​ដែល​មាន​នាំ​ចូល​ពី​ស្រុក​ក្រៅ ។ ឯ​ចំណែក​ក្មេង ស្រី នៅ​ទងត្រចៀក​អាច​ពាក់​រយ៉ា​ពាក់​ខ្សែ​អង្កាំ ខ្លី​ៗ ផង​ដែរ​ជា​គ្រឿង​លម្អ​កាយ ។

គ្រឿង​លាប​ផាត់​ប្រេង ម្សៅ
ការ​តុបតែង​កាយ លាប ផាត់ មុខមាត់ ខ្លួនប្រាណ សក់​ក្បាល ដៃជើង មិន​និយម​ប្រើ​គ្រឿងក្រអូប ប្រេង ម្សៅ ក្រេ​ម ដូច​ខ្មែរ​នៅ​ភាគ​កណ្ដាល​ទេ និយាយ​រួម​ទាំង​ចាស់​ក្មេង​មិន​ដែល​ប្រើ​ទឹកអប់ ប្រេងម្សៅ​ឡើយ ។

កក់​សម្អាត​សក់
កាល​ដើម​ឡើយ​ហេតុ​ថា​ទីផ្សារ​ពុំ​ទាន់​មាន ឈ្មួញ​នាំ​ទំនិញ​ដល់ ដូច្នេះ​អ្នក​ដែល​រស់នៅ​ដាច់​ស្រយាល​ពុំ​មាន​លទ្ធភាព​ប្រើប្រាស់​ទំនិញ​គ្រប់សព្វ​ឡើយ ។ ដូចនេះ​ហើយ​ជនជាតិ​ដើម​ភាគតិចរ​អូ​ង​មាន​តែ​ប្រើប្រាស់​របស់​ចេញពី​ធម្មជាតិ ពី​រុក្ខជាតិ ដូច​ជា​ការ​ប្រើប្រាស់​សាប៊ូ គឺ​គ្មាន​ទេ ការ​កក់សក់​សម្អាត​ក្បាល មាន​តែ​យក​ដើម​ល្ង ឬ​វល្លិ​អំពេ​ល ឬ​យក​ផ្លែ​ត្រឡាច​ស្វា​(​រ​ពល់ទោ​គ​)​មក​ប្រើ​ជំនួស​សាប៊ូ​សម្អាត​សក់​ក្បាល ដោយ​គេ​យក​ដើម​វល្លិ​នោះ​មក​ដំ​ឱ្យ​ម៉ដ្ឋ រួច​ដាក់​ត្រាំ​ទឹក​លាយ​ចូល​គ្នា ព្រោះ​វា​មាន​ជាតិ​រំអិល ហើយ​ពពុះ​ដូច​សាប៊ូ​ដែរ ឯ​អ្នកខ្លះ​ទៀត​ប្រើ​ទឹក​អង្ក​រលាយ​ជាមួយ​ម្ជូរ​យក​កក់​សម្អាត​បាន​ម្យ៉ាងដែរ ។

សព្វថ្ងៃ​គេ​មិនឃើញ​សម្លៀក​បំពាក់​បែប​ប្រពៃណី​ទាំងនោះ យក​មក​ប្រើប្រាស់​ប្រចាំ​ថ្ងៃ​ឡើយ លុះត្រា​មានកម្ម​វិធី​បែប​ប្រពៃណី​ទើប​គេ​ឃើញ​ជនជាតិរ​អូ​ង​ស្លៀកពាក់ ។ ព្រោះតែ​កា​រវិ​វ​ឌ្ឍ​របស់​សង្គម សម្លៀក​បំពាក់​បែប​សម័យ ត្រូវ​បាន​យក​មក​ប្រើ​ជំនួស​ក្នុង​ជីវភាព​ប្រចាំ​ថ្ងៃ​របស់​ក្រុម​កុលសម្ព័ន្ធរ​អូ​ង ។ នា​ពេល​បច្ចុប្បន្ន​នេះ ជនជាតិរ​អូ​ង​ត្រូវ​គេ​សង្កេត​ឃើញ​រស់នៅ​ជា​ក្រុម​ក្នុង​តំបន់​សម្បូរ​ព្រៃឈើ​ក្នុងស្រុក​កែវ​សីមា ជាប់​ព្រំប្រទល់​ជាមួយ​ខេត្តក្រចេះ ៕

ចម្លងទាំងស្រុងពីវេបសាយ កោះសន្តិភាព៖ របៀបរបប​រស់នៅ​ជនជាតិភាគតិច «រ​អូ​ង»

បានផ្សាយ​ក្នុង អត្ថបទ ជាតិពន្ធ-ភាសាវិទ្យា, អត្ថបទ វប្បធម៌ និង អរិយធម៌ | បានដាក់ពាក្យ​គន្លឹះ , , , , | បញ្ចេញមតិ

មែកធាង​នៃ​ភាសាវិទ្យា


Major levels of linguistics:
This diagram outlines the various sub-fields of linguistics, the study of language. These include phonetics, phonology, morphology, syntax, semantics, and pragmatics.

Major levels of linguistic structure:
This diagram outlines the relationship between types of linguistic units. Speech sounds make up phonemes, which make up words. Words make up sentences, which have literal meanings and contextual meanings.

សូរវិទ្យា សិក្សាពីសូរ​សំឡេងក្នុងភាសា
សទ្ទតាវិទ្យា សិក្សាពី​សទ្ទតា
រូបសាស្ត្រ សិក្សាពី​ពាក្យ
សម្ព័ន្ធវិទ្យា សិក្សាពី​ឃ្លា និង​ល្បះ
ន័យវិទ្យា សិក្សាពីន័យ​ក្នុងភាសា
ប្រាកម៉ាទិច សិក្សាពីន័យ​ក្នុងភាសាតាម​ទិដ្ឋភាព​នៃ​ការ​ប្រើប្រាស់​

មែកធាង​​នៃភាសាវិទ្យា

មែកធាងនៃភាសាវិទ្យា (កែដោយ ហ៊ុន ឈុនតេង)

បានផ្សាយ​ក្នុង អត្ថបទ​ ភាសាវិទ្យា | បានដាក់ពាក្យ​គន្លឹះ , , , | 2 មតិ